Lensbaby Composer Pro II: Sweet 50 & 85 getest

Persoonlijk denk ik dat de lensbaby lenzen iedere fotograaf kunnen uitdagen. Ze liggen zo ver af van wat we verwachten van lenzen (scherpe, realistische weergave) dat je op een andere manier naar je beeld moet kijken. Door de blur aan de randen moet je anders kaderen, en door de bewegende lens kan je je focuspunt heel ergens anders leggen dan je gewend bent. Je gaat, kortom, weer even met ‘fresh eyes’ kijken. Het heeft dus ook geen zin om deze lenzen te beoordelen op scherpte en beeldkwaliteit. Ik heb gekeken naar gebruiksgemak en waar ik zo’n lens voor zou gebruiken, hier en daar in vergelijking met mijn oude Muse.

Beelden gemaakt voor de fantastische muzikant Lèm met de Muse.

Gebruiksgemak

Het begin was even zoeken; mijn R6 wou niet meteen foto’s maken. Een korte google-search leerde me dat ik 'foto maken zonder lens' aan moest zetten, waarna ik toch ook maar even de handleiding inkeek. Het inzetten van de juiste lens (ik leende de 50mm en de 85mm) voelt de eerste keer spannend, maar went snel. En de lens gebruiken door middel van de ringen is heel intuïtief. Je draait aan de lens om het diafragma te bepalen, al met al een heel analoge ervaring. En een stuk makkelijker dan bij mijn oude Muse.

Om een beetje een gevoel te krijgen voor de lens nam ik wat foto’s op een druilerige dag in het bos, wat meteen heel fijn dramatische beelden gaf. En ik kan me voorstellen dat de Composer ook héél fijn werkt voor straatfotografie, omdat je makkelijk kan bepalen waar je de focus wilt hebben.

Maar ik werk vooral vaak met modellen. En een van de (grote) nadelen van de Muse is dat je hem letterlijk in moet duwen met je vingers en vast moet houden om scherp te stellen. Je bent constant met je vingers bezig terwijl je ook je beeld aan het bepalen bent en je je model aan het instrueren bent. Met de Composer Pro II schroef je de ringen makkelijk vast in de gewenste houding, waardoor je daarna rustig op je beeld kan focussen. Voor deze review fotografeerde ik mijn katten tijdens het spelen, heel bewegelijke jonge beestjes - iets wat me niet was gelukt met de Muse. Een model kan je vragen om even stil te staan, maar dat is erg lastig aan een kat uit te leggen. 

Qua scherpte was ik eigenlijk behoorlijk onder de indruk van de Composer Pro II. De hier en daar gemiste focus had vooral met mijn eigen ongeduld en mijn bewegelijke modelletjes te maken. Een focuspunt helemaal aan de randen is niet echt vlijmscherp te krijgen, maar als je focust in het middengebied kan je de haartjes op hun kop tellen. 

Waar zou ik de lens nog meer voor gebruiken?

Oorspronkelijk wilde ik de lens graag lenen voor een fashion shoot, die door ziekte helaas niet door kon gaan. In het verleden heb ik vaker zulke beelden met de Muse gemaakt, en ik denk dat de Composer Pro II dat soort beelden nóg sterker kan maken doordat hij makkelijker te gebruiken is en scherpere beelden geeft. En ik ben nu al benieuwd hoe het is om de Japanse natuur en landschappen te fotograferen met de nauwkeurigheid van de Composer. Of close-ups van bloemen in de lente..

Beeld van een shoot uit Hong Kong in 2018, met de Muse.

Conclusie

Raad ik de lens aan? Absoluut. Aan elke fotograaf die creatief wil experimenteren. Het is niet de lens voor vlijmscherpe, statische foto’s, en dat is precies zijn kracht. Het is een betaalbare speelse extra in je kit voor onverwachte resultaten. En de toegevoegde waarde van het makkelijker vastzetten van je focuspunt en de mooie scherpte in het middengebied zouden voor mij absoluut redenen zijn om voor de Composer Pro II te kiezen.

 

Wil je meer zien van Maan Limburg? Bekijk hier haar website of volg haar op Instagram via @maanlimburg!